“ไล่ช่างภาพและพนักงานที่เกี่ยวข้องออกได้หรือเปล่านะ?” ไม่ง่ายเท่าไรกว่าเธอจะกลับมาดูเย็นชาตามปกติและเอ่ยคำพูดอย่างเรียบเฉยออกมาได้
“ฉันกลับรู้สึกว่าควรเพิ่มโบนัสให้เขามากกว่า”
ดีจริง ๆ ถ่ายภาพได้ไม่เลวเลย!
ไม่เพียงแต่จะเพิ่มโบนัส จะเพิ่มมื้ออาหารสุดหรูให้พวกเขากินด้วยซะเลย
อันโหรวเงยหน้ามองไปที่เขา ก่อนที่มือเล็ก ๆ ของเธอจะบีบไปที่ต้นขาของเขา “จิ่งเป่ยเฉิน!”
“ว่าไง” เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไร ก่อนจะแนบหูไปข้าง ๆ เธอ “ที่รัก มีอะไรจะพูดอย่างนั้นเหรอ?”
เมื่ออันโหรวเห็นท่าทางแบบนั้นก็รู้สึกว่าทำไมมีแต่พวกเขาสองคนอยู่ในจอใหญ่แบบนั้น มันหมายความว่ายังไงกันแน่
ช่วงเวลาที่พวกเขาใกล้ชิดหรือคุยกันเมื่อไหร่ก็จะถูกถ่ายเอาไว้
เป็นใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ จับตาที่พวกเขาไม่ยอมปล่อยเลยงั้นเหรอ?
“ไม่ใช่ว่านายแอบเอาเงินไปให้ช่างภาพหรอกนะ” เธอเอ่ยพลางยิ้มหัวเราะไม่ออก
“เปล่า” ถ้าหากยัดเงินให้จริง บางทีพวกเขาอาจจะถ่ายภาพพวกเขาสองคนอยู่ตลอดเวลาโดยไม่เปลี่ยนภาพเลยสักนิดเดียว
