ทว่ากลับไม่เป็นอย่างนั้น ฉีเซิ่งเทียนเดินตามเธอทุกฝีก้าว ไม่ว่าเธอจะเดินไปไหน เขาจะเดินตามเธอไปด้วย
ตอนนี้เธอทำได้เพียงซ่อนตัว….
จิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวเพิ่งลงจากรถ หลินจือเซี๋ยวเองก็เพิ่งลงมาเช่นกัน เธอรีบไปรั้งอันโหรวอย่างตื่นเต้น
“โหรวโหรว…….” เธอกลัวจริง ๆ ไม่กล้ากลับบ้าน!
“เย็นนี้เธออยากกินอะไร? ฉันจะบอกให้ครัวทำให้เธอ” อันโหรวยิ้มและเดินเข้าไปกับเธอ
จิ่งเป่ยเฉินมองดูด้วยสีหน้าที่ไม่ยินดี ผู้หญิงสองคนนี้คิดจะทำอะไรอีก?
ทันใดนั้นฉีเซิ่งเทียนก็ได้รับสายตาที่มืดครึ้มจากคนด้านหน้า เหมือนว่าทางที่ดีควรพาผู้หญิงคนนั้นกลับไปและอยู่ให้ห่างจากผู้หญิงของเขา!
ฉีเซิ่งเทียนมองอย่างบริสุทธิ์ใจ เขาเองก็คิดแบบนั้น!
“คุณน้าจือเซี๋ยว”
เมื่อเห็นเธอก็ยิ้มทักทาย
“คุณลุงฉี!”
“โอ้โห หลาน ๆ ของฉัน!” ฉีเซิ่งเทียนเดินไปหาพวกเขาเร็วกว่าอันโหรวและหลินจือเซี๋ยว เขากอดหยางหยางไว้ “เซี๋ยวเซี๋ยว เธอดูว่าเด็กน้อยน่ารักแค่ไหน!”
หลินจือเซี๋ยวมองหยางหยางที่มีใบหน้าเหมือนกับบิ๊กบอสมาก ๆ ก่อนจะมองเขาแวบหนึ่ง ทำไมเธอรู้สึกว่าเหมือนจะมีประโยคหลังที่จะพูดตามมา!
ประโยคนั้นคือ……
“พวกเรามามีลูกด้วยกันเถอะ!”
