มื้อค่ำวันนี้มีคนมาเพิ่มสองคนก็ยิ่งสนุกสนาน ถึงแม้ว่าจิ่งเป่ยเฉินจะยังคงเย็นชา แต่ว่าก็ยังดูแลอันโหรวทุกขั้นตอน กลัวว่าจะไม่สบาย
“อ้วก…..”
อันโหรวหันไปอ้วกและอดทนไว้สักพักก็ดีขึ้น อาการแพ้ท้องนั้นเป็นเรื่องปกติ
“น้องคนเล็กไม่เชื่อฟัง” หน่วนหน่วนมองแม่จ๋าด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง
ด้านหน้าอันโหรวมีน้ำร้อนวางอยู่ เธอดื่มไปสักพักก็รู้สึกดีขึ้น
หลินจือเซี๋ยวและฉีเซิ่งเทียนที่อยู่ตรงข้ามมองมาที่พวกเขา ทั้งสองมีความคิดขึ้นมาว่าโหรวโหรวท้อง!
แต่ว่าฉีเซิ่งเทียนกลับคิดมากกว่านั้น นั่นคือลูกในท้องใช่ลูกของพี่เฉินหรือเปล่า?
ไม่นึกว่าเขาจะไม่บอกอะไรเลย!
“น้องเชื่อฟังจ้ะ เป็นปกติดีนะ” ช่วงนี้เธอแพ้ท้องน้อยลงมาก หนำซ้ำยังกินอาหารได้มากขึ้นและไม่อาเจียนเวลาได้กลิ่นอาหารแล้วด้วย
“หน่วนหน่วน ทำไมถึงรู้ว่ามีน้องสาวคนเล็กคะ?” หลินจือเซี๋ยวถามอย่างกะทันหัน โหรวโหรวเกินไปจริง ๆ แม้แต่เธอก็ไม่บอก!
อยู่ในบริษัทแสดงเก่งขนาดนั้น ท่าทางก็ดูปกติ ดูแล้วไม่เหมือนคนกำลังท้องเลย
“น้องชายก็ได้ค่ะ แต่หนูว่าเป็นน้องสาว” หน่วนหน่วนหรี่ตาพลางยิ้ม ดวงตาสีฟ้ากลมโตมองแล้วดูน่ารัก
