หลินจือเซี๋ยวรู้ว่าไม่สามารถสะบัดมือออกจากเขาได้ จึงได้แต่มองเฉินเหยียนอย่างไร้หนทาง “คุณเฉินน่าจะเห็นชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ? เขาเป็นคู่หมั้นของคุณนะ!”
“อ้อ….ขอบคุณเธอที่คอยเตือนสติ ฉันเกือบจะลืมไปซะแล้ว! เดิมทีคนที่หน้าไม่อายคือคู่หมั้นของฉันเอง!” เฉินเหยียนพยักหน้าและใช้นิ้วแตะไปที่ริมฝีปาก ก่อนจะพูดว่า “ความจริงแล้วฉัน ก็ไม่ว่าอะไรนะถ้าเขาจะไปมีดอกไม้ริมทางด้านนอก แค่กลับมาบ้านก็พอแล้ว!”
ใจกว้างเกินไปไหม!
หลินจือเซี๋ยวถึงกับพูดไม่ออก!
เฉินเหยียนไม่แคร์ แต่ว่าเธอแคร์!
เมื่อเฉินเหยียนเปิดประตูรถ ฉีเซิ่งเทียนก็จับประตูรถเอาไว้ “เฉินหยียนมาอธิบายก่อน!”
“อธิบายอะไร? นายเมาแล้วเกิดเรื่องอะไรที่จะต้องมานั่งอธิบาย?” เธอเลิกคิ้วขึ้น “เซี๋ยวเซี๋ยว เธอระวังตัวเอาไว้หน่อยนะ! ไวน์ของเขาไม่ค่อยจะดีเท่าไร”
ตอนนี้หลินจือเซี๋ยวแค่ต้องการให้พวกเขาทั้งคู่กลับไปสักที ไม่ต้องมาปรากฏตัวให้เธอเห็น
โดยเฉพาะฉีเซิ่งเทียนที่ตอนนี้กำลังจับมือของเธออยู่!
“ผู้จัดการฉี ฉันว่าคุณก็ควรจะกลับไปได้แล้วนะ!” เธอใช้มืออีกข้างของเธอบีบมือของเขา บีบบีบบีบ!
