“เซี๋ยวเซี๋ยว เจ็บ…..” ฉีเซิ่งเทียนก้มมองเธอโดยไม่สนใจเฉินเหยียนที่อยู่ตรงหน้า
“แต่ว่าฉันเจ็บกว่านะ! คุณดึงแขนฉันไม่ปล่อยเลย” หลินจือเซี๋ยวมองมือของเขาที่ปรากฏรอยแดงขึ้นมา ก็พลันรู้สึกคับข้องใจเล็กน้อย
ประตูรถของเขาเดี๋ยวปิดเดี๋ยวเปิดจนกระทั่งรถสปอร์ตคันสีเหลืองนั้นขับออกไปจากพวกเขา
ฉีเซิ่งเทียนกระตุกปากตัวเอง ยัยผู้หญิงนั่นน่ารำคาญสิ้นดี!
หมดกันหลินจือเซี๋ยว เธอจะต้องโดนกินแน่!
สามารถย้อนเวลากลับไปได้ไหมนะ?
เธอจะไม่ลงมาจากรถเด็ดขาด!
“ผู้จัดการฉี คู่หมั้นของคุณโกรธแล้วหรือเปล่า? คุณไม่ตามเธอไปเหรอ?” เธอสะบัดมือ สะบัดไม่หยุด อยากจะหลุดพ้นจากมือของเขา
“พวกเรายกเลิกงานแต่งงานไปแล้ว” ฉีเซิ่งเทียนมองเธอและยกมือทั้งคู่ขึ้นมา “เซี๋ยวเซี๋ยว เธอนี่มันโหดร้ายมาก!”
“ผู้จัดการฉี คุณทำให้มุมมองของฉันเปลี่ยนไปนะ” หัวใจของเธอรู้สึกเศร้าจริง ๆ “ถึงคุณจะไม่ได้ชอบเธอ แต่เด็กก็ไร้เดียงสา”
ไม่รับผิดชอบผู้หญิง แต่เด็กก็ไม่สนใจเลยงั้นเหรอ?
