ตอนนั้นเธอเดินเข้าไปแล้วเห็นเฉินเหยียนกำลังพิงตัวเขา ไม่ช้าเขาก็ตามมา แล้วยังจะส่งข้อความพวกนี้มาทำไมอีกกัน！
เธอเหลือบสายตามองไปที่ข้อความ ใบหน้าก็เริ่มบูดบึ้งเขียวคล้ำด้วยความโมโห
หากไม่ใช่ว่าในมือถือเอกสารของจิ่งเป่ยเฉินละก็ เธออยากจะเอาไปฟาดหน้าเขาจริง ๆ
ฉีเซิ่งเทียนที่กำลังยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าของหลินจือเซี๋ยวเปลี่ยนไปแบบนั้น เขาก็เดินเข้าไปหาเธอด้วยท่าทีสงสัย
“เธอดูอะไรอยู่? เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่หยิบโทรศัพท์ออกมาดู
“ฉันกำลังดูข้อความที่คุณส่งมาหาฉันเมื่อคืนอยู่ไง ผู้จัดการฉี คุณนี่มันเก่งเรื่องแทงข้างหลังคนจริง ๆ นะ อยู่ต่อหน้าฉันยังทำแบบนั้นลงไปได้อีก!” หลินจือเซี๋ยวกำโทรศัพท์แน่ นและเดินหันหลังออกไป
ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่ตัวเธอด้วยสีหน้าที่งุนงง ก่อนจะควานหาโทรศัพท์ของตัวเองและเพิ่งจะรู้ว่าโทรศัพท์ของตัวเองไม่ได้อยู่กับตัว!
โทรศัพท์เขาหายไปตั้งแต่ตอนไหนกัน?
เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดเดียว!
เมื่อคืนเขามัวแต่ทำตามเสียงหัวใจจนไม่ได้สนใจเรื่องโทรศัพท์บ้าบออะไรนั่น
