แสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอเข้าใจผิดแน่ ๆ มีคนใช้โทรศัพท์ของเขาแน่ ๆ เลย!
“หลินจือเซี๋ยว! หยุดก่อน!” เขารีบวิ่งตามไป
“โทรศัพท์ของฉันหาย ไม่รู้ว่าเธอได้รับข้อความมาจากไหน มันไม่ใช่ฉันส่งจริง ๆ นะ!”
ฉีเซิ่งเทียนเห็นประตูห้องทำงานปิดลงต่อหน้า ทั้งสองคนตอนนี้ถูกกั้นไว้ด้วยประตู
“หลินจือเซี๋ยว โทรศัพท์ของฉันหายไป!”
“เธอเปิดประตูก่อน!”
“หลินจือเซี๋ยว เธอได้รับข้อความว่ายังไง?”
ให้ตายสิ ต้องเป็นฝีมือของเฉินเหยียนแน่ ๆ
เธอทำอะไรลงไปเนี่ย!
เอาโทรศัพท์เขาไปทำอะไรกันแน่!
หากหลินจือเซี๋ยวปล่อยให้เขาเคาะประตูอยู่ที่ด้านนอกคงดูไม่ดี แต่เธอเองก็ไม่คิดอยากจะเปิดประตูเลยสักนิด!
แต่ก็ไม่รู้ทำไมเธอต้องโกรธเขาขนาดนี้!
โกรธเขาเพื่ออะไรกัน?
เดิมทีพวกเขาก็แค่อยู่ด้วยกันหนึ่งคืน ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดเรื่องแบบนั้นเลยสักนิด ต่อให้ไม่มีเฉินเหยียนเข้ามา เรื่องระหว่างพวกเขาสองคนก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว
เธอนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีเศร้า ๆ ยังคงได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงที่ด้านนอก ที่นี่คือบริษัทจิ่ง เขาไม่กลัวว่าคนอื่นจะได้ยินเลยหรือยังไง?
