“เซี๋ยวเซี๋ยว ฉันยกมือขึ้นไม่ไหว วัดอุณหภูมิตัวเองก็ไม่ได้ เธอช่วยฉันหน่อยสิ” เขาทำท่าทางอ่อนแอขึ้นมา
หลินจือเซี๋ยวเดินกลับมาที่ห้องพร้อมกับเสื้อผ้าของเขา เมื่อเห็นท่าทางของเขาแบบนั้น ภายในใจก็รู้สึกเหมือนกับมีเปลวเพลิงปะทุขึ้นมา
ท่าทางของเขาเห็นได้ชัดว่าดีขึ้นแล้ว!
มันดูอ่อนแอตรงไหนไม่ทราบ?
“อันที่จริงฉันรู้สึกเหนื่อยกว่าคุณอีกนะ ฉันง่วงมากเลย!” เธอโยนเสื้อผ้าของฉีเซิ่งเทียนลงไปบนเตียง ก่อนจะพูดว่า “สวมเสื้อผ้าด้วยตัวเองเถอะ!”
หรือว่าภาพที่เขาเห็นตอนนั้นมันจะเป็นภาพลวงตาที่งดงามและชวนเข้าใจผิดไปเองจริง ๆ
เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนเธอดูแลเขา!
“เซี๋ยวเซี๋ยว……”
แทบไม่มีใครตอบกลับ
“เซี๋ยวเซี๋ยว……”
ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับใด ๆ
เขาลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินออกไป เรื่องเสื้อผ้าพวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ แค่อยากรู้ว่าตอนนี้เธอทำอะไรอยู่กันแน่?
