ที่ห้องครัว หลินจือเซี๋ยวกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ เมื่อคืนนี้เกือบจะทำร้ายเขาไปอีกรอบ แต่ดีตรงที่ในที่สุดเขาก็ผล็อยหลับสนิทไป เธอจึงกลับมานอนที่โซฟาได้อย่างสบายใจ แต่ตัวเ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองมือไม้เริ่มไร้เรี่ยวแรงแล้วด้วย
อาจจะเป็นเพราะท้องหิวมาก ต้องการสารอาหารมาเติมเต็ม
ท่ามกลางสายตาที่เฝ้ามองก็เห็นฉีเซิ่งเทียนกำลังยืนพิงอยู่ที่ประตู ผ้าเช็ดตัวที่หุ้มตัวเขาอยู่นั้นหลวมอย่างเห็นได้ชัด อีกไม่นานมันคงหล่นลงมาจากเอวของเขาแน่ ๆ
นี่เขาไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ เหรอ?
“ช่วยใส่เสื้อผ้าแล้วค่อยออกมาได้ไหม?” เธอกำลังทอดไข่อยู่ มือก็ถือตะหลิว คิดอยากจะเอาตะหลิวทุบไปที่หัวเขาจริง ๆ
“ไม่มีแรง ใส่ไม่ได้ อีกอย่างเสื้อผ้าเมื่อคืนก็สกปรก สกปรกเกินไป ฉันใส่ไม่ได้หรอก!” ต่อให้เปลือยกายต่อหน้าเธอ ก็แอบคิดว่าเธอคงจะหน้าแดงไม่ใช่น้อย
“ถ้าอย่างนั้นก็ออกไปแก้ผ้าหาเอาเองเลย!” อีกอย่างที่นี่ก็ไม่มีเสื้อผ้าของเขาด้วยซ้ำ มีแต่ของเขาเหลืออยู่เท่านั้นเอง!
