“อย่าเข้ามานะ! ถ้านายเข้ามาละก็…….” เธอยกตะหลิวขึ้นมา ก่อนจะมองดูไข่เจียวสีเหลืองในกระทะและพูดด้วยความรวดเร็ว “ออกไปรอก่อน! เดี๋ยวจะทำข้าวเช้าให้!”
เธอจะไม่ทำเหมือนกับครั้งที่แล้วแน่ ๆ ไม่เรียกเขาไปทำงาน สุดท้ายก็กลายเป็นแบบนั้น!
“ถ้าหากฉันเข้าไป เธอจะทำยังไง?” ฉีเซิ่งเทียนเดินเข้าไปข้าง ๆ ตัวเธอ รู้สึกว่ากลิ่นอาหารที่เธอทำรสชาติน่าจะไม่เลว มันหอมมากเลย
“จะให้ฉันทำอะไรผู้จัดการฉีคะ? แน่นอนทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น” เธอพยายามระงับความโกรธอยู่ภายในใจ ต้องไม่ถูกเขายั่วยุเป็นอันขาด
เขาก็แค่คนป่วยคนหนึ่ง พยายามไม่สนใจคนป่วยน่าจะดี ไม่ต้องสนใจเลยจะดีที่สุด
เมื่อคิดแบบนี้ตัวเธอเองก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น
อาหารเช้าเป็นเรื่องที่ทำง่ายดายมาก แต่ฉีเซิ่งเทียนกลับอยู่ตรงข้ามเธอแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจริง ๆ โดยเฉพาะท่อนบนของเขาที่ไม่สวมใส่เสื้อผ้าใด ๆ ปกปิดเลยสักนิด
ฉีเซิ่งเทียนมองท่าทีของเธออย่างไม่ละสายตา เดิมทีเขาคิดอยากจะเข้าไปช่วย อยากให้เธอป้อนเขาหน่อย แต่เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ว มีหวังได้ถูกหลินจือเซี๋ยวไล่ตะเพิดออกไปแน่ ๆ
