ภายในห้องเหลือเพียงแค่เธอคนเดียว เธอมองไปที่เสื้อบนเตียงของฉีเซิ่งเทียน ก่อนจะเก็บมันขึ้นมาอย่างลวก ๆ และโยนมันออกไปด้านนอกประตู ก่อนจะล็อกประตูและหน้าต่างทั้งหมด
นอน นอน!
เธอไม่ได้อยากจะนอนกับเขา!
แต่เมื่อคิดว่าเขายังอยู่ที่นี่ เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อครู่นอนบนเตียงก็ลุกขึ้นอีกครั้ง ย้ายโซฟาไปกั้นเอาไว้ที่หน้าประตู!
ไม่ต้องกังวลเรื่องหน้าต่างเพราะชั้นหนึ่งด้านนอกมีเหล็กกั้นไว้ เขาเข้ามาไม่ได้แน่นอน
ไม่ช้าฉีเซิ่งเทียนก็อาบน้ำเสร็จ เขาพันผ้าเช็ดตัวเตรียมออกมาอย่างอารมณ์ดี ทันทีที่เอื้อมมือไปที่ประตู
เปิดไม่ออก!
“เซี๋ยวเซี๋ยว….”
หลินจือเซี๋ยวนอนอยู่บนเตียงพลางเอาหัวซุกเข้าไปในผ้าห่มขณะที่กำลังหลับอยู่ นอนหลับแล้วไม่ได้ยินเสียงของเขา ไม่ได้ยินเสียงของเขา
“เซี๋ยวเซี๋ยว….”
เสียงของฉีเซิ่งเทียนตะโกนดังออกมาจากด้านใน ตัวของหลินจือเซี๋ยวสั่นไปทั้งตัว
“หลินจือเซี๋ยว! ฉันโมโหแล้วนะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
เสียงคำรามที่ดังขึ้น เธอรับรู้ได้ถึงความโกรธของฉีเซิ่งเทียน เธอยิ่งไม่กล้าที่จะเปิดประตู เธอไม่ยอมโง่อีกหรอกนะ!
