ฉีเซิ่งเทียนยืนอยู่ที่หน้าประตูพลางมองไปที่เสื้อผ้าบนพื้น เธอโกหกให้เขาเข้าไปอาบน้ำเพื่อที่จะหนีไปจากเขา ผู้หญิงคนนี้!
จู่ ๆ ด้านนอกก็ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว หลินจือเซี๋ยวไม่แน่ใจว่าฉีเซิ่งเทียนยังอยู่หรือไม่ แต่เธอไม่มีทางเปิดประตูแน่
ในขณะที่เธอนอนตัวสั่นอยู่นั้นก็ค่อย ๆ ผล็อยหลับไปในความงุนงง
ไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของเธอ
“เซี๋ยวเซี๋ยว…….ฮัดชิ้ว!”
“เหมือนว่าฉันจะเป็นหวัดแล้ว!”
“แค่กแค่กแค่ก…..ทรมานเหลือเกิน..”
คงไม่ใช่เสียงของฉีเซิ่งเทียนหรอกใช่ไหม?
เธอพลิกตัวแต่เสียงนั้นยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำไมเขายังไม่ไปอีก!
“เซี๋ยวเซี๋ยว…..”
เสียงที่คร่ำครวญราวกับถูกทิ้งนั้น!
“เซี๋ยวเซี๋ยว……”
น้ำเสียงนี้เหมือนกับฝันร้ายต้องคำสาป เขาไม่สามารถไปหาหมอเองได้หรือยังไง?
และตอนนี้ก็หน้าร้อน เขาจะเป็นหวัดได้ยังไง!
ไม่เชื่อหรอก หลินจือเซี๋ยวเธออย่าไปเชื่อใจเขา! อย่าไปไว้ใจเขาอย่างเด็ดขาด
เสียงเรียกชื่อเธอนั้นดังอยู่ในหูของเธอตลอดเวลา เธอลุกขึ้นจากเตียงด้วยความหงุดหงิด “ฉันหลับแล้ว!นายไปไหนก็ไปเถอะ!”
