เมื่อได้ยินเสียงของเธอ ฉีเซิ่งเทียนที่อยู่ด้านนอกก็ยิ่งตะโกนอย่างมีพลัง
“เซี๋ยวเซี๋ยว แค่กแค่ก ฉันทรมาน…….”
เขาทรมานแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ เธอไม่ได้ทรมานด้วยสักหน่อย!
“คุณไม่สะดวกออกไปด้วยตัวเองก็ไม่ต้องมาหาฉัน! ฉันไม่ได้เป็นหมอสักหน่อย!” เธอระงับความโกรธไว้ในใจ ฉีเซิ่งเทียนต้องโกหกเธอแน่!
ไม่มีทางที่จะเป็นหวัด! ไม่มีทาง!
เสียงไอดังรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงที่หลินจือเซี๋ยวได้ยินนั้นเหมือนกับว่าการสั่นของหัวใจ ตับ ม้าม ปอดและไตแทบจะหลุดออกมา
เขาเสแสร้งเหมือนเกินไปไหม?
“มียาแก้หวัดอยู่ในลิ้นชักที่สองตรงกลางตู้ทางด้านขวาของห้องครัว นายไปหยิบเอาเองแล้วกัน!” หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเธออาจจะทนไม่ไหว ถ้าต่อจากนี้เขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ เธอก็ยากที่จะตำหนิ
“แค่ฉันหันตัวก็ทรมานแล้ว แม้แต่มือยังยกไม่ขึ้น เสื้อก็ไม่ได้ใส่….”
จะเป็นไปได้ยังไง!
เขาแค่อาบน้ำเองจะเป็นหวัดรุนแรงขนาดนั้นได้ยังไง?
หลินจือเซี๋ยวเปิดไฟและมองไปที่นาฬิกา ตีสาม!
นึกว่าเธอหลับไปไม่กี่ชั่วโมง ฉีเซิ่งเทียนกลับไม่ได้ใส่เสื้อมาหลายชั่วโมงแล้ว!
เขามันอันธพาล!
“แค่กแค่กแค่ก….”
