ด้านนอกไม่มีเสียงใด ๆ เหลือเพียงแค่เสียงไออยู่อย่างนั้น ไอจนหลินจือเซี๋ยวรู้สึกงุนงงอยู่ในใจ
ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไหมเนี่ย!
วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีทางอื่นแล้วจริง ๆ
เธอลุกขึ้นจากเตียงด้วยความโมโห ก่อนจะผลักโซฟาออกและเปิดประตู!
เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าที่สะอาดและแดงระเรื่อเล็กน้อยที่ยืนอยู่หน้าประตู ร่างกายของเขามีผ้าขนหนูพันเอาไว้ เสื้อผ้าของเขานั้นถูกเขาเหยียบอยู่บนพื้น
วินาทีต่อมาเขาก็เซล้มมาหาตัวเธอ ร่างกายที่ร้อนรุ่มของเขาทิ้งน้ำหนักมาที่ตัวเธอ “เซี๋ยวเซี๋ยว นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า?”
“อืม นายกำลังฝันอยู่!” หลินจือเซี๋ยวใช้สองมือดันตัวเขา ค่อย ๆ ผลักเขาออกไปด้านหลังช้า ๆ
ก่อนหน้านี้ยังดี ๆ อยู่ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นหวัดได้ง่ายแบบนี้ ความเป็นไปได้ทางเดียวนั่นคือเนื้อตัวของฉีเซิ่งเทียนนั้นเปียก!
เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ หัวใจของเธอก็พลันลุกขึ้นเป็นไฟ!
ผู้ชายคนนี้มีปัญหาทางสมองหรือยังไง ประตูห้องเปิดไม่ออก จะหนีออกไปดี ๆ อย่างเชื่อฟังก็ไม่ทำ ไม่นึกเลยว่าจะทรมานตัวเองแบบนี้
ร่างกายของฉีเซิ่งเทียนค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนบนเตียง เขาไข้ขึ้นสูงมาก ไม่นึกว่าเขายังมีแรงเรียกชื่อเธออยู่ตลอด
