ตอนนี้เธออยากให้เขาแกล้งทำเสียมากกว่า ไม่อยากจะเห็นเขานอนเป็นไข้หวัดอยู่บนเตียงเลยจริง ๆ
“เซี๋ยวเซี๋ยว……”
“ว่าไง นายไม่ต้องเรียกแล้ว!” หลินจือเซี๋ยวดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เขา แต่เขาก็ดึงมันออกไป
หลินจือเซี๋ยวมองเขาด้วยความโกรธ เพราะเขาไม่สบายถึงจะไม่มีอาการอื่น ๆ แต่ก็ทนห่มผ้าห่มให้เขาอีกครั้ง
“ฉันจะไปหยิบยาให้ นายพักผ่อนก่อนนะ ไม่ต้องเรียกแล้ว! เจ็บคอจนเสียงแหบหมดแล้ว” ได้ยินแล้วรู้สึกอึดอัดกับเสียงแหบ ๆ นั้นจริง ๆ
ฉีเซิ่งเทียนได้ยินในสิ่งที่เธอพูดก็นอนอยู่บนเตียงนิ่ง ๆ ไม่ขยับไปไหน
หลินจือเซี๋ยวสัมผัสไปที่หน้าผากของเขา ก่อนจะไปหยิบเครื่องวัดอุณหภูมิมา เนื้อตัวเขายังไม่ได้ใส่เสื้อ เธอมองร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขา ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้าหนี
ยกแขนขึ้นด้วยมือข้างหนึ่งขึ้น หลังจากนั้นก็วางเครื่องวัดอุณหภูมิไว้ใต้รักแร้ ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นและไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้สัมผัสใกล้ชิด แต่เธอก็ยังเขินอายอยู่
หลังจากที่วัดไข้เขาเรียบร้อย ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ โชคดีที่ในตอนนี้ฉีเซิ่งเทียนหลับตาอยู่จึงไม่เห็นใบหน้าของเธอ
