เธอไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาด ๆ มาวางบนหน้าผากของเขา ก่อนจะหายาลดไข้มาให้กิน พลางมองไปที่ใบหน้าที่หลับสนิท กำลังคิดอยู่ว่าควรจะโทรศัพท์หาเฉินเหยียน เรียกให้เธอมารับฉีเซิ่งเทียนไปดีไหม?
แต่ถ้าหากว่าเธอเข้ามาเห็นฉีเซิ่งเทียนที่ไม่ได้ใส่เสื้อแบบนี้จะต้องเข้าใจผิดแน่!
เธอไม่อยากถูกเข้าใจผิดว่าไปอ่อยคู่หมั้นคนอื่น!
เมื่อดึงเครื่องวัดอุณหภูมิออกมา 37.5 องศา เป็นไข้จริง ๆ
“ฉีเซิ่งเทียน! ผู้จัดการฉี!” เธอตะโกนเรียกฉีเซิ่งเทียน แต่กลับไม่มีการตอบสนองใด ๆ ขนตาที่งอนยาวบาง ๆ นั้นสั่นเล็กน้อย
“คุณต้องกินยา ไม่กินยาไม่ได้นะ!” ถ้าไม่กินไข้จะลดได้ยังไง?
ผ้าขนหนูที่เปียกอยู่จะกลับคืนมาได้ง่ายดายงั้นเหรอ?
[1] กินอยู่ในถ้วยตัวเอง แต่ยังไปมองของกินในกระทะอีก เป็นสำนวนที่ใช้กล่าวว่าผู้ที่ไม่รู้จักพอ โลภ ได้อะไรอย่างหนึ่งแล้ว แต่ในขณะเดียวกันก็อยากได้ที่มันดีกว่าหรือยิ่งใหญ่กว่า คล้ายกับสำนวนที่ว่า ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา
