เมื่อมองดูเขา เธอก็สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมา “ช่วยปล่อยฉันไปเถอะ และออกจากบ้านฉันไปทีจะได้ไหม?”
“เซี๋ยวเซี๋ยว หัวใจของเธอเป็นก้อนหินหรืออะไรกัน? นี่ก็ดึกมากแล้ว ฉันหล่อขนาดนี้ ถ้าเกิดไปข้างนอกคงได้เจออันตรายเข้าพอดี”
แต่ทว่ามือของเขาทำอีกอย่าง หลินจือเซี๋ยวแนบชิดขนาดนี้จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเขากำลังจะทำอะไร!
เพียะ!
หลินจือเซี๋ยวได้ยินเสียงนี้เข้า ตัวเธอก็สั่นเทาเล็กน้อย เมื่อครู่เธอเอามือตบเข้าไปที่ใบหน้าของฉีเซิ่งเทียน
เธอยอมรับว่าเธอใช้แรงเยอะมาก และก็รู้สึกว่ามือของตัวเองที่เพิ่งตบเขาไปเมื่อครู่นี้เกิดอาการร้อนขึ้นมาเล็กน้อย
แต่เธอกลับไม่กล้ามองหน้าฉีเซิ่งเทียน เธอหันหน้าเบือนไปมองที่กำแพงขาว ๆ มือของเธอร้อนจี๋ เหมือนกับว่าใบหน้าของฉีเซิ่งเทียนตอนนี้ยังคงนิ่งอยู่กับที่
จู่ ๆ ภายในห้องก็เกิดความเงียบขึ้น แม้แต่อากาศก็เบาบางลงจนเงียบสงบ เขาแทบไม่ขยับจากที่เดิม
ก่อนจะรู้สึกว่ามือของเขาดูผ่อนคลายลง ทันใดนั้นเธอก็ผลักตัวของเขาออกและเดินไปที่กำแพง ก่อนจะหันหน้ามองดูท่าทางของฉีเซิ่งเทียน
นี่เขาถูกตบจนกลายเป็นคนโง่ไปแล้วเหรอ?
