หลินจือเซี๋ยวหันหลังก่อนจะวิ่งออกไป แต่ก็ถูกเขาดึงมือเอาไว้และรั้งให้กลับมาหาเขา ทันใดนั้นแผ่นหลังก็แนบชิดติดกับกำแพงทันที เธอมองไปที่เขาอย่างเงียบ ๆ “เมื่อกี้คุณยังไ ไม่ได้ถอดรองเท้า เตียงสกปรกหมดแล้ว ผู้จัดการฉี เอาไว้ครั้งหน้าค่อยนัดกันนะ ตอนนี้เตียงสกปรกขนาดนั้น ฉันนอนไม่ลงหรอก”
“ใครบอกว่าจำเป็นต้องที่เตียง” ฉีเซิ่งเทียนขยับเข้าไปใกล้เธอ มองดูใบหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ ของเธอ รู้สึกน่าสนใจไม่ใช่น้อย
ภายในหัวของหลินจือเซี๋ยวเต็มไปด้วยภาพที่เคยพบเจอตรงกำแพงเมื่อครั้งนั้น บางครั้งก็ไปตรงโน้นตรงนี้ แต่บางทีอยู่บนโต๊ะทำงานน่าจะดีกว่า!
ลมหายใจของผู้ชายตอนนี้ปกคลุมไปทั่วทั้งตัวของเธอ ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก ท่าทางแบบนี้ราวกับกำลังจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
