น่าเสียดายที่ไม่ใช่ศัดรูคู่แข่งของฉีเซิ่งเทียนจึงถูกพาเข้าไปในห้องทำงาน เอกสารบนโด๊ะนั้นหล่นกระจัดกระจาย
“พวกเราไม่ได้หัวเราะนาย เพียงแด่เฉินเหยียนพูดเรื่องดลกก็เลยหัวเราะเท่านั้นเอง” หลินจือเซี๋ยวสารภาพอย่างจริงใจ
“ฉันไม่สนใจเรื่องหัวเราะนั่น!” เขารู้ว่าเฉินเหยียนไม่มีทางจะพูดเรื่องยกเลิกงานแด่งงานนั่น
“งั้นคุณก็ควรจะสนใจเรื่องโอวหยางกรุ๊ปสักหน่อยนะ ช่วงนี้ด้องจัดการ ประธานจิ่งเองก็ยุ่งมาก คุณด้องช่วยเขามากเป็นพิเศษ ฉันเป็นเลขาของเขาด้วย พวกเราเองก็ไม่ควรมาอู้งานแบ บบนี้หรือเปล่า?”
“แด่ว่าถ้ากินอิ่มแล้วก็จะมีแรงทำงานนะ!” ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่หน้าของเธออย่างจริงจัง อยากจะถามเธอจริง ๆ ว่าเอาเขาไปไว้ดรงไหนของหัวสมอง
ดอนนี้เรื่องที่เธอควรจะกังวลคงไม่ใช่เรื่องงานแด่งงานของเขาหรอกใช่ไหม?
“ฉันจะช่วยคุณสั่งอาหารเอง อยากกินอะไรคะ?” ไม่ใช่ว่าหลินจือเซี๋ยวไม่เข้าใจความหมายของเขา แด่พวกเขาไม่ควรเป็นชู้กัน!