ไม่คิดว่าพวกเขาจะใช้ชื่อของแม่ ช่างน่ารังเกียจเสียจริง
“โหรวโหรว ช่วยฉันด้วย!”
ช่วยเขา?
ความสัมพันธ์ที่ยาวนานของพวกเขา เขาไปขอผู้หญิงคนอื่นแต่งงาน เพราะโอวหยางกรุ๊ปที่ทำให้บริษัทอันนั้นหายไป ไหนจะเรื่องที่กักขังเธอเอาไว้จนเกือบจะถูกทารุณกรรม ทำให้เธอคิดว่าจิ่งเป่ยเฉินนั้นตายไปแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างมันฟ้องขนาดนี้จะให้ช่วยเขาได้ยังไง!
ไม่เอามีดแทงหัวใจของเขาก็ถือว่าไว้หน้าเขามากแล้ว!
อันโหรวได้ยินเสียงเขาแต่ทำเป็นไม่ได้ยิน ก่อนจะรั้งแขนของจิ่งเป่ยเฉินเอาไว้และเดินออกไปจากตรงนั้น
ระหว่างทางกลับบ้านเธอพิงไปที่ตัวของจิ่งเป่ยเฉิน “ครั้งก่อนที่นายพูดเรื่องพิธีแต่งงานที่เกาะ ฉันคิดว่ามันก็ไม่แย่นะ ฉันอยากสวมชุดแต่งงานตอนที่ท้องของฉันยังไม่โต ไม่อย่างนั้นก็คงต้องรอไปอีกหนึ่งปี นายรอถึงหนึ่งปีได้หรือเปล่า?”
“รอไม่ไหวหรอก แค่หนึ่งนาทีก็ทนรอไม่ไหวแล้ว” เขาโอบไปที่เอวของเธอและก้มลงจูบไปที่หน้าผากเธอ “แต่ว่าแม่ยาย……….”
เธอรู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินจะต้องกังวล!
