“ครั้งก่อนฉันไม่ได้สนใจเธอ ครั้งนี้แน่นอนว่าไม่สนใจไม่ได้ เธอไม่ยอมปรากฏตัวออกมา ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเธอนั้นคิดอะไร!” เธออาจจะไม่ได้คิดที่จะปรากฏตัวออกมาแล้วละมั้ง
“นายว่าเรื่องในอดีตนั่นคงไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอหรอกใช่ไหม?” เธอแทบไม่อยากจะคิดจินตนาการ ถ้าหากเป็นแม่ของเธอ พ่อก็คงจะเสียใจเป็นอย่างมาก
“ถึงจะมีส่วนเกี่ยวข้อง บ้านตระกูลโอวหยางก็มีส่วนรู้เห็นมากที่สุด ทุก ๆ เรื่องเป็นพวกเขาที่ทำขึ้นมาทั้งหมด” จิ่งเป่ยเฉินหยิบจี้หยกออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างกะทันหัน “ของเธอ”
ถึงแม้ว่าแสงไฟในรถจะมืดสลัวแต่ว่าเธอก็ยังมองเห็นมันอย่างชัดเจน จี้หยกอันนี้ก็คืออันที่เขาเข้าใจผิดให้อันหยาพั่นไป!
“ขอบคุณนายนะที่เอากลับมาให้” เธอยื่นมือไปรับมาแล้วกำเอาไว้ในมือแน่น ความจริงแล้วจี้หยกอันนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรมากมายกับตัวเธอ
เพียงแต่ตอนนี้เพราะว่าเขานั้นเอากลับมา เธอจึงมองว่ามันเป็นของพิเศษ แต่ระหว่างทางกลับตกไปอยู่ในมือของผู้หญิงคนอื่น จึงยากที่จะรับได้
“อันหยาพั่นเป็นยังไงบ้าง? ฉันไม่ได้เจอเธอเลย!” เธอจำได้ว่าทำงานอยู่ที่บริษัท
เช้าวันนั้นเธอวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว!
