“เธออย่าพูดเหลวไหล! ฉันไม่รู้จักเธอเลย!” เฉาลี่เฟยเดินถอยหลังไปทีละก้าว ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่ได้
ไม่นึกเลยว่าจิ่งเป่ยเฉินจะดักฟังเธอคุยโทรศัพท์ งั้นก็แสดงว่าได้ยินในสิ่งที่เธอพูดกับ……”
จู่ ๆ ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด จิ่งเป่ยเฉินจงใจที่จะทำให้พวกเขาอับอายและเสียหน้าในสถานการณ์แบบนี้
จนกระทั่งเมื่อครู่นี้จิ่งเป่ยเฉินยังเป็นคนที่เริ่มชนแก้วไวน์กับเธอก่อน เธอคิดว่าแผนการของลี่เอ๋อร์สำเร็จ จิ่งเป่ยเฉินยังทำดีกับเธอ
แต่ดูเหมือนตอนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
สิ่งที่เขาคิดตั้งแต่เริ่มต้นจนจบนั้นคือการเหยียบย่ำเธอให้จมดิน!
“คุณนายโอวหยางอย่าเพิ่งรีบร้อน เมื่อถึงเวลาพวกเราจะไปสถานีตำรวจและอธิบายให้ฟังอย่างชัดเจนในสิ่งที่เราได้ทำลงไป แม้ว่าจะผ่านไปตั้งหลายปีแล้วก็ตาม แต่ว่าฉันยังคงจำได้อย่างช ชัดเจน ดูเหมือนว่าความจำของฉันจะยังจำได้ไม่เลว!” คนคนนั้นที่ยืนอยู่ห่างเฉาลี่เฟยไปประมาณสองร้อยเมตรนั้นราวกับว่าเป็นปีศาจจากนรกที่จับจ้องมองมาที่เธอ
