“ประธานโอวหยางรู้สึกในโทรศัพท์คุณจะมีความลับอะไรอยู่นะ มีอะไรจะให้พี่เฉินดูอย่างนั้นเหรอ? ช่วยให้ผมดูหน่อยสิ ผมอยากดู!” ฉีเซิ่งเทียนพูดอย่างช้า ๆ “เอ เหมือนว่าครั้งที่แล้ วที่ยิงใส่ประธานโอวหยางจะดูไม่ค่อยรุนแรงเท่าไรนะ ไหน ๆ ให้ผมดูหน่อยสิว่าแผลหายดีแล้วหรือยัง เอ หรือว่าตำแหน่งนี้ดี? เป็นไปได้ว่าหมอต้องเก่งเรื่องรักษาแผลพวกนี้มากแน่ ๆ เลย”
ฉีเซิ่งเทียนคิดจะทำอะไรกันแน่ หรือว่าคิดจะยิงเขาอีกรอบ?
เขาจะถูกยิงไม่ได้!
โอวหยางลี่โยนโทรศัพท์ไปทางฉีเซิ่งเทียนทันที อันที่จริงให้ฉีเซิ่งเทียนเห็นก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องแย่เท่าไรสำหรับตัวโอวหยางลี่
ถึงแม้ว่าจิ่งเป่ยเฉินจะไม่เห็น ต่อให้เห็นไม่เห็นยังไงถ้าเชื่อโหรวโหรวก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี แต่พวกพี่น้องของเขานั้นต่างกันออกไป
แต่ทว่าเขากลับคิดผิด ฉีเซิ่งเทียนไม่ได้เหลือบมองมันเลยแม้แต่น้อย เขาโยนโทรศัพท์ลงบนพื้นและหยิบปืนขึ้นมายิงใส่มันทันที
กลายเป็นว่าตอนนี้โทรศัพท์ได้แหลกเป็นชิ้น ๆ ไปซะแล้ว!
