โอวหยางลี่มองภาพตรงหน้าที่พวกเขาสองคนกำลังทำ ภายในใจก็รู้สึกโมโหมากขึ้นกว่าเดิม
เขาหันหลังคิดจะเดินออกไป แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงของฉีเซิ่งเทียนดังขึ้นมาที่ด้านหลัง
“ประธานโอวหยางคิดจะไปไหน?”
เขาหยุดฝีเท้าและหันไปมอง จิ่งเป่ยเฉินตอนนี้กำลังกอดพาอันโหรวเดินออกไป
ฉีเซิ่งเทียนก้าวเดินไปหาเขาทีละก้าว ทีละก้าว ก่อนจะเอื้อมมือดันขอบแว่นตรงสันจมูกตัวเองขึ้น พลางเผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก
ฉีเซิ่งเทียนแม้จะดูอ่อนโยนและดูเรียบร้อยตอนใส่แว่นตา แต่เมื่อเขาออกห่างจากตัวจิ่งเป่ยเฉินแล้ว จู่ ๆ ก็มีหมัดและเท้าที่แข็งแกร่งที่สุดยื่นซัดไปที่คนตรงหน้า
ในใจเขานั้นมีความโหดเหี้ยมอยู่กับตัวอยู่แล้ว บวกกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่ตลอด มองดูแล้วเหมือนกับคนสองบุคลิก
ฉีเซิ่งเทียนคล้ายกับเสือที่ยิ้มแย้ม จะยิ้มเมื่อเห็นเหยื่อ แต่เมื่อไหร่ที่เหยื่อไม่รู้ตัว ก็จะถูกเสือตัวนี้พรากเอาชีวิตไปทันที
