ดวงตาคู่นั้นมองไปที่เขาด้วยความโกรธ “นายจะพูดแบบนั้นก็ได้ แม้ฉันจะชอบคนอื่นแล้วมันยังไง? ฉันก็แค่ชอบเขา ไม่ได้ชอบนาย นายเทียบกับจิ่งเป่ยเฉินไม่ได้หรอก ฉันรักใครที่คว วรจะรักเท่านั้นแหละ!”
“อันโหรว!”
ดวงตาของโอวหยางลี่ตอนนี้เต็มไปด้วยไฟที่ลุกโชน ยิ่งมองดูสายตาของเธอก็เหมือนเป็นตัวจุดชนวนความโกรธ
“อา!”
ตัวของโอวหยางลี่ถูกเตะจนล้มลงไปทันที ก่อนจะโซซัดโซเซและพยายามดันตัวขึ้นมายืน
อันโหรวตกใจ จู่ ๆ ตัวเธอก็ถูกจิ่งเป่ยเฉินเข้ามากอดไว้ เธอเม้มปากและรีบพูดทันที “ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว!”
จิ่งเป่ยเฉินเผยอารมณ์ที่เย็นชาออกมาอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสีดำมองไปที่เธอ “ยังอยากอยู่ห่างจากตัวฉันอีกไหม?”
“ไม่แล้ว! หลังจากนี้จะไม่ไปแล้ว!” เธอรีบส่ายหน้าทันที ก่อนจะคว้าเสื้อผ้าของเขาด้วยมือทั้งสองข้าง
“ประธานจิ่ง มีอะไรให้นายดูด้วยนะ”
จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้ามองไปที่เธอ ก่อนที่เธอจะยกศีรษะขึ้นเล็กน้อยด้วยเช่นกัน และเขาก็ก้มลงไปจูบที่ปาก
ไม่อนุญาตให้ดู ไม่ว่ายังไงก็ไม่ให้เห็นเด็ดขาด!
