“โอวหยางลี่ นายมันน่ารังเกียจ บริษัทโอวหยางกรุ๊ปอยู่มาได้ทุกวันนี้มันไม่ง่ายเลยไม่ใช่หรือไง” วิธีการของเขาที่ใช้ในห้างตอนนี้ กลุ่มบริษัทโอวหยางกรุ๊ปได้กลายเป็นอีกแบบไปแล ล้ว
“จิ่งเป่ยเฉินน่ารังเกียจกว่าฉันเยอะ ตอนที่เธอพูดแบบนั้นคงไม่คิดถึงเขาบ้างเลยใช่ไหม? หรือว่าในสายตาของเธอมีแค่ฉันเท่านั้นที่ดูไม่ดี แล้วความดีที่ฉันมีเธอมองไม่เห็นบ้างเล ลยหรือไง?” ไม่รู้ว่าในสายตาของเธอ เขาอยู่ในสถานะแบบไหนกันแน่?
“ทำไมฉันต้องเห็นความดีของนายด้วย? แล้วนายดีกับฉันมากเลยงั้นเหรอ?” เธอมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา พลางทำท่าทางเหมือนรังเกียจคนตรงหน้า
“โหรวโหรว อย่างน้อยก็หลายปีแล้ว ฉันไม่เคยเปลี่ยนใจจากเธอเลยสักนิดเดียว แล้วเธอ! ในใจของเธอมีผู้ชายคนอื่น เธอเคยรู้สึกเสียใจกับความรักเมื่อสิบปีก่อนของพวกเราบ้างไม่ได้ เลยหรือยังไง!” โอวหยางลี่ตะโกนออกมา
อันโหรวไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่าย ๆ