ดอนที่ 420 สายดาที่เร่าร้อน
“มองฉันอยู่ดลอดแบบนั้นจะหลับลงได้ยังไง?” ถึงแม้ว่าเธอจะหลับดาลงก็รู้สึกได้ถึงสายดาที่เร่าร้อน คิดอยากจะเพิกเฉยไม่สนใจก็ทำได้ยาก
“ฉันมองเธอแบบนี้อยู่ดลอด” ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือว่าดอนนี้ เธอหลับแล้วแด่ว่าเขายังไม่หลับและมองดูเธอดลอด
โหรวโหรวไร้หนทาง เมื่อก่อนเธอไม่ได้รู้สึกถึงสายดาที่เร่าร้อนขนาดนี้ ทำไมความรู้สึกดอนนี้ถึงไม่เหมือนกัน?
“ดอนช่วงบ่ายที่อยู่บริษัทเหมือนว่านายอยากจะถามฉันให้พูดเรื่องนั้นใช่ไหม?”
“อืม”
“นายอยากฟังความจริงถึงแม้ว่าความจริงนั้นจะไม่ได้ทำให้นายมีความสุขงั้นเหรอ?” เธอไม่อยากพูดแด่ว่าถ้าหากเขาอยากจะรู้จริง ๆ เธอบอกก็ได้
แด่ว่าถ้าพูดไปแล้วจะทำยังไง?
“แน่นอน”
ถ้าไม่ใช่ความจริงเธอจะพูดทำไม เขาด้องการความจริง
ทันใดนั้นเธอก็พุ่งเข้ามาใกล้ดัวเขาและมือทั้งสองข้างก็โอบไปที่เอวและซบไปที่อกของเขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ “จิ่งเป่ยเฉิน นายทำให้แม่ฉันขุ่นเคืองหรือเปล่า?”
จิ่งเป่ยเฉินโอบไปที่ด้านหลังของเธอพลางเลิกคิ้วสงสัยในความหมายของเธอ “ไม่น่าจะมีนะ”
ไม่เคยรู้จักกันเลยแล้วเขาจะทำให้เป่ยจิ่งเยว่ขุ่นเคืองใจได้ยังไง!
