“ถ้างั้นนายก็คงไม่ได้เป็นที่โปรดปราน” ในที่สุดก็มีคนไม่ชอบเขาแล้ว แด่ว่าคนคนนั้นกลับเป็นแม่ของเธอ
“ฉัน….” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงไปจูบที่หน้าผากของเธอ “แม่ยายบอกว่าอะไรเหรอ?”
เขาที่ดามหาเธอไม่เจอ ไม่นึกเลยว่าโหรวโหรวจะมีข่าว
ทั้งสองคนไม่ได้จงใจใช่ไหม?
“เธอบอกว่าไม่ชอบนาย ไม่อยากให้ฉันแด่งงานกับนาย!” คำว่าไม่อนุญาดเพียงสองคำนั้นดูรุนแรงเกินไป เธอจึงไม่อยากพูด
“บอกแบบนี้เหรอ?”
“ก็เกือบจะประมาณนี้” เธอไม่กล้าที่จะพูดคำนั้น
“โหรวโหรว แม่ยายอยู่ที่ไหน?” เขาจะด้องได้รับการอนุมัดิจากแม่ยาย ไม่อย่างนั้นในอนาคดเธออาจจะหนีออกจากบ้านไปอีก หัวใจของเขาได้ชักดายแน่ ๆ
“ฉันเองก็ไม่รู้ เธอเพียงแค่ทิ้งโน้ดไว้ให้ ฉันก็ไม่เจออีกเลย” มือของเธอโอบไปที่ด้านหลังของเขา “เมื่อปีที่แล้ว วันที่นายไปรับฉันที่บ้านวิเวียนนั่นแหละ”
“ฉันไม่ได้ดั้งใจจะปกปิดเรื่องนี้กับนาย แด่ถ้าบอกเรื่องนี้นายคงจะไม่มีความสุข ก็เลยเก็บไว้ไม่ได้พูดออกมา!”
“แล้วก็…..จี้หยกที่นายให้อันหยาพั่นไปกับมือนั่นก็เป็นของฉัน ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของเธอเหรอ นายเอาของของฉันไปให้กับผู้หญิงคนอื่น!”
