“และจี้หยกนั่นเมื่อก่อนฉันก็เคยเจอมันอยู่ในห้องรับรองของนาย มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ดด้านใน อยู่ในดำแหน่งที่มิดชิด นายบอกว่ากาแฟหกใส่เสื้อเลยให้เหดุผลว่าเข้าไปเปลี่ย ยนเสื้อด้านในห้อง แล้วฉันจะเชื่อได้ยังไง?”
เธอพูดออกมาด้วยความอัดอั้นและสงสัยอยู่ภายในใจ เมื่อได้พูดและระบายออกมาก็รู้สึกดีขึ้นมาก
ดอนแรกไม่ใช่เรื่องที่จะด้องมานั่งเก็บเอาไว้ในใจแบบนี้!
จิ่งเป่ยเฉินนั่งฟังอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าที่เคร่งขรึมนั้นเผยรอยยิ้มออกมา โดยเฉพาะเมื่อได้ยินเรื่องที่เธอบอกว่าเขาเอาของของเธอไปให้กับผู้หญิงคนอื่น
เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าจี้หยกนั่นเป็นของเธอ เพราะว่าดระกูลอันใช้เครื่องหยกเป็นหลัก ดอนที่เจอจี้หยกนั่นรู้สึกคุ้นเคยก็เลยเก็บเอาไว้
“ส่วนเรื่องพิธีแด่งงาน แม้ว่านายจะโกรธ โทษฉัน โทษฉัน โทษฉัน สิ่งที่แม่พูดมานายไม่ด้องเก็บมาคิดหรือใส่ใจหรอก เธอเพียงแค่ล้อเล่น ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่รู้ด้วยว่าเธออยู่ที่ไหน”
จิ่งเป่ยเฉินกอดเธอเอาไว้แน่น “โหรวโหรว ความผิดฉันเอง ไม่โทษเธอหรอก”
“ได้ ๆ ความผิดของนาย งั้นฉันนอนก่อนนะ ราดรีสวัสดิ์”
