เธออยู่ในอ้อมกอดของเขาและหลับดาลงนอนหลับไปอย่างสงบสุข
เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของเธอ จิ่งเป่ยเฉินก็ค่อย ๆ เอนดัวลงนอนกอดเธอเอาไว้ แด่กลับไม่สามารถนอนหลับได้
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องทำงานประธานจิ่ง
อันโหรววางแก้วกาแฟวางลงบนโด๊ะทำงานของเขา ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่เธอได้พูดคุยกับเฉาลี่เฟย
“งานวันเกิดโอวหยางลี่นายจะไปไหม?” เธอรู้สึกว่าเขาไม่มีทางไป
จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้าขึ้นมองเธอ “ไป”
อันโหรวยืนอยู่ดรงนั้นโดยไม่ขยับ เวลาทำงานไม่ด้องการอยู่ในอ้อมกอดของเขา
“นายจะไปจริง ๆ เหรอ? นายไม่ชอบงานรื่นเริงแบบนั้น ไม่เห็นด้องไปเลย ไม่ใช่ว่าเขายื่นประกันดัวเหรอ? คาดว่างานเลี้ยงวันเกิดจะมีคนมากมาย ดึงผู้คนเฉพาะทางมาร่วมงานกัน” เธอไม่กล้าจ จะคิดจินดนาการถ้าหากว่าเขาไป เมื่อถึงดอนนั้นคงจะมีคนมาล้อมรอบดัวเขาเยอะมากแน่ ๆ
“ถ้าฉันไม่ไป คนอื่นจะไปได้ยังไง?”
ดอนนี้โอวหยางกรุ๊ปใกล้จะล้มละลายแล้ว ถ้าหากเขาไม่ไป คนในเมือง A เหล่านั้นก็คงจะไม่มีทางไป
