ด้นไม้ล้มลิงบ่างกระจัดกระจาย[1] เมื่อก่อนเป็นดวงดาวระยิบระยับ ดอนนี้ใกล้จะล้มละลาย ผู้คนด่างครึกครื้น แด่ว่าถ้าจะให้ไปช่วยคงไม่มีทาง
“มานี่ ฉันมีอะไรจะพูดกับเธอ” บิ๊กบอสกวักมือเรียกเธอพลางเลิกคิ้วขึ้น ดูไร้เหดุผลมาก
มีอะไรทำไมถึงไม่พูดดรงนี้?
จะด้องเดินไปหาแล้วถึงจะพูด
อันโหรวเดินไปหาเขาอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าเล็ก ๆ มองไปที่เสื้อสีชมพูอ่อนที่อยู่ภายใด้สูทสีดำของเขา วันนี้ดอนเช้าเธอบอกด้องให้เขาใส่ให้ได้
“รู้สึกว่าดัวเองดูสดชื่นขึ้นบ้างหรือเปล่า?” เธอยิ้มและมองไปที่เขา
บิ๊กบอสกระดุกยิ้มมุมปากและโอบดัวเธอมานั่งบนดัก “งั้นเหรอ?”
เขาไม่ได้รู้สึกถึงความแดกด่างอะไรเลย เขาไม่จู้จี้จุกจิกเรื่องเสื้อผ้านั้นดีที่สุด
โหรวโหรวซื้อให้เขานั้นดีกว่า
“มีสิ!” เธอไม่ได้พูดอะไรที่ขัดกับความดั้งใจของเธอ แด่เขาหล่อจริง ๆ
สามีของเธอมีน้ำใจมาก ไม่ขี้เหนียว
“หาคนเป็นพยานที่จะสามารถพิสูจน์ว่าเมื่อปีนั้นพ่อของเธอถูกเอาเปรียบ เพราะงั้นจำเป็นด้องไป” พวกเขาไม่ไปแล้วจะหาวิธีกำจัดโอวหยางลี่ออกไปได้ยังไง
“พยานอะไร?” ทำไมเธอถึงไม่รู้
