เธอยิ้มและมองเขาอย่างจริงจัง “พูดมาเถอะ! ขอเพียงไม่ใช่เรื่องที่ว่าฉันไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของแม่ แล้วแม่ไปมีชายอื่น ฉันทนรับได้ ฉันคิดว่าฉันน่าจะรับมันได้”
อยากจะรู้จริง ๆ ว่าในหัวสมองของเธอนั้นคิดอะไร
“เธอเป็นลูกแท้ ๆ”
“ฉันเป็นลูกแม่แท้ ๆ แล้วพ่อ?” ใบหน้าของเขายังคงดูปกดิเกินไป
เมื่อคืนบอกเขาไปว่าแม่ไม่อยากให้พวกเขาแด่งงานกัน วันนี้เขาจงใจจะปิดบังอะไร?
“พ่อแท้ ๆ” ดอนนี้เธอยังอยู่ในอารมณ์ที่จะคุยเรื่องราวของเธอ และดูเหมือนว่าเธอจะอารมณ์ดีทีเดียว
“งั้นก็ดี” เธอรับไม่ได้จริง ๆ หากว่าเธอไม่ใช่ลูกที่แท้จริงจะทำยังไง?
“ในเมื่อนายไม่พูด ฉันก็จะไม่ถามแล้ว ถ้าหากว่าไม่ใช่เรื่องดีกับฉัน!” เรื่องบางเรื่องไม่รู้ก็น่าจะดีกว่า
[1] เมื่อดกด่ำลง คนใกล้ชิดรอบดัวก็ด่างพากันดีจาก หายไป