ถ้าไม่ใช่กรณีนี้เธอเองก็ไม่คิดอยากจะเห็นหน้าอันโหรว
“ไม่ได้เจอกันนาน สวยขึ้นเยอะเลยนะ” เฉาลี่เฟยชมด้วยรอยยิ้ม
อันโหรวยิ้มตอบ “เป่ยเฉินใกล้จะเลิกงานแล้ว ฉันไม่มีเวลามาก คุณอยากจะพูดอะไรก็รีบพูดเถอะ!”
“โหรวโหรว เรื่องปีนั้นเหมือนว่าเธออาจจะเข้าใจผิดไป หลังจากที่ตระกูลอันล่มสลาย พวกเราโอวหยางกรุ๊ปถึงได้ใช้เงินเพื่อรวมบริษัทอันมา ต้นเหตุไม่ใช่เพราะพวกเรา และฉันก็ไม่รู้ว่า าเป็นใคร ดูเหมือนว่าตระกูลเราทั้งสองคนจะเป็นพันธมิตรกัน เธอช่วยไปพูดกับประธานจิ่งหน่อยว่าช่วยปล่อยพวกเราไปได้ไหม?”
“โอวหยางลี่กับเธอเป็นคู่รักวัยเด็กมาสิบปี ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอทั้งสองก็ลึกซึ้งมาก ตอนนี้เขาถูกคุมขังจะเข้าคุกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอไม่คิดจะไปเยี่ยมเขาหน่อยเหรอ?”
“โหรวโหรว ป้าเฟยร้องขอความช่วยเหลือจากเธออย่างใจจริง พ่อของเธอรู้ดีและคงดีใจมาก ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรานั้นไม่ได้ถูกกำจัดออกไปอย่างง่ายดายหรอก!”
เมื่ออันโหรวได้ฟังก็รู้สึกถึงความเย็นชาขึ้นมาในใจ ในเมื่อมีคนแบบนี้ เธอจะต้องคิดแบบไหนกัน?
