อันโหรวมองสีหน้าที่วิตกกังวลของเธอและพูดขึ้นอย่างเย็นชา “แม้ว่าจะบอกจิ่งเป่ยเฉินไป เขาก็ไม่ปล่อยพวกคุณไปหรอก คุณคิดว่าทำไมตอนนี้โอวหยางกรุ๊ปถึงยังอยู่ ทำไมโอวหยางลี่ถึง งยังอยู่ข้างนอกอย่างมีความสุขได้ เพียงเพราะให้พวกคุณได้เห็นฉัน ไม่มีเขาตอนนี้ก็ใช้ชีวิตสุขสบายดี เรื่องที่จะไปดูเขาเข้าคุกนั่นฉันก็พอใจและมีความสุขอย่างมาก ถ้าหากเขาต้อง งการละก็ ทันทีที่เขาเข้าไปอย่างเป็นทางการฉันจะส่งเขาอยู่ด้านนอกเอง”
“เธอ…….” เฉาลี่เฟยไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ในสายตาของเธออันโหรวและลูกชายนั้นยังดูมีเยื่อใยต่อกันอยู่
“ฉันทำไมเหรอคะ? คุณป้าเฟย ตอนที่ทำเรื่องพวกนั้นคุณควรที่จะคิดและเผชิญหน้ากับคนของคุณพ่อหน่อยนะคะ ถึงยังไงโอวหยางกรุ๊ปก็ไม่ใช่ของบริษัทอัน ฉันรอให้มันกัดเซาะเขาไปทีละ ะเล็กทีละน้อย หวังว่าเมื่อถึงตอนนั้นคุณป้าเฟยคงไม่เหมือนพ่อกับแม่ คนหนึ่งซึมเศร้าตายไป และอีกคนก็หายตัวไป”
