เมื่อเดินมาถึงหน้าร้านเสื้อผ้าผู้ชายระดับไฮเอ็นด์ อันโหรวมองไปที่เสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตด้านในพลางรู้สึกแปลกใจที่ภายในหัวนั้นนึกถึงภาพของจิ่งเป่ยเฉินกำลังสวมใส่อยู่
“เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเยอะมาก พี่คะ พี่ว่าควรจะซื้อตัวที่มีลวดลายสักตัวดีไหม?” อันโหรวมองไปด้านในที่มีเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้สีชมพูเล็ก ๆ แขวนอยู่บนผนัง
คนที่ดูท่าทางเย็นชาและเคร่งขรึมแบบนั้นใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกไม้จะต้องดูน่าสนใจแน่นอน
“ได้สิ!” วิเวียนเองก็มองว่าวัยรุ่นจะสวมใส่ลายเยอะหน่อยก็ไม่เป็นอะไร
คนอย่างจิ่งเป่ยเฉินยังไงก็เอาอยู่!
อันโหรวยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกชอบมาก ท้ายที่สุดก็ซื้อมาให้จิ่งเป่ยเฉินหนึ่งตัว หลังจากนั้นก็ไปเดินชอปปิงที่อื่นต่อ ภายในสองชั่วโมงเธอซื้อของไปเยอะมาก
มีทั้งเสื้อเชิ้ต รองเท้า เข็มขัด และก็เสื้อสูทสีน้ำเงินอีกหนึ่งตัว ล้วนเป็นของจิ่งเป่ยเฉินทั้งหมด ลืมแม้กระทั่งซื้อของให้หยางหยางและหน่วนหน่วน
เมื่อทั้งคู่ลงลิฟต์ไปยังล็อบบี้ชั้นหนึ่ง ก็พลันมองเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังมุงอยู่ที่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง
ถ้าหากว่าเธอจำไม่ผิดละก็ ตรงนั้นเหมือนว่าจะเป็นร้านขายอัญมณีของโอวหยางกรุ๊ป เกิดเรื่องอะไรขึ้น?
