ฝูงคนตรงด้านหน้าของพวกเขาจู่ ๆ ก็ถอยออกมา ทำให้เห็นประตูของร้านค้า อันโหรวยืนอยู่ด้านหน้าผู้หญิงที่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่ด้านใน
เมื่อเฉาลี่เฟยเห็นเธอก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าที่สงบ “โหรวโหรว เธอยังอยู่ที่นี่งั้นเหรอ! พวกเราไปดื่มกาแฟกันหน่อยไหม!”
“คุณหมายความว่ายังไง สร้อยคอที่ฉันซื้อไปมันคือของปลอม คุณไม่จัดการก็ไม่เป็นไร ไม่อธิบายให้คนรู้ก็ช่าง แล้วยังจะไปอีก?”
ด้านหน้าของเฉาลี่เฟยถูกหญิงวัยกลางคนยืนขวางทางเอาไว้
เฉาลี่เฟยหยุดและมองไปที่ลูกค้าที่อยู่ด้านหน้า “ฉันบอกไปหลายครั้งแล้วว่าของพวกนี้ไม่ใช่ของร้านฉัน!”
“จะไม่ใช่ของร้านนี้ได้ยังไง ใบเสร็จของฉันก็ยังอยู่นะ!”
“ใบเสร็จของเธอมันของปลอม โอวหยางกรุ๊ปทำอัญมณีและหยกมาเป็นเวลานานหลายปี จะมีของปลอมได้ยังไง ไม่มีทางจะเป็นของปลอม และไม่ใช่ของต้อยต่ำไร้ราคาแน่นอน อย่าไปเชื่อข่าวลือในอินเทอร์เน็ตพวกนั้น ศาลจะให้ความยุติธรรมกับพวกเราทั้งหมด!” เฉาลี่เฟยสมกับที่เป็นผู้หญิงที่จอมปลอมอยู่ในห้างมาหลายปี เมื่อเผชิญกับเรื่องพวกนี้ยังโกหกหน้าตายและเกลี้ยกล่อมให้ลูกค้าของเธองุนงงอีก
