“เธออย่าได้คิดไปหาฉีหย่วนหยาง เขาไม่ได้อยู่ในประเทศแล้ว!” มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่จะให้เขามีบริษัทเล็ก ๆ ในต่างประเทศ
“คงจะไม่กลับมาอีก” เธอขมวดคิ้วขึ้น “ปล่อย”
“ที่รัก เธอทำแบบนี้ฉันก็เสียใจนะ” บิ๊กบอสไร้เดียงสา หลังจากนี้ต้องช่วยเลี้ยงลูกคนอื่น แต่ว่าก็จะไม่ยอมให้พ่อของลูกนั้นปรากฏตัวขึ้นในชีวิตของพวกเขาอีก
“ฉันคิดว่าหัวใจของนายแตกสลายไปแล้ว” เธอเอื้อมมือมาจับมือของเขา ก่อนจะยิ้ม “ปล่อยได้แล้ว!”
จิ่งเป่ยเฉินปล่อยมือ แต่ว่ายังโอบตัวของเธอไว้แน่น อันโหรวนั่งลงบนตักของเขา
เมื่อมีเธออยู่ในอ้อมกอด สีหน้าที่เคร่งขรึมของเขาก็ค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา “ที่รัก ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย”
“นายจงใจหรือเปล่า?” ใช้กลอุบายรอให้เธอรู้เรื่องที่เข้าใจเขาผิดแล้วรอให้รู้สึกผิด?
“อยากจะกินที่รัก” นานแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้ อันโหรวไม่ได้เข้าใจเขาผิดไป มันช่างดีเหลือเกิน
“จิ่งเป่ยเฉิน นายนี่มันหน้าด้านจังเลยนะ มือของนายก็หายดีแล้วยังจะกล้าใช้คนท้องให้ป้อนนายอีกเหรอ?” เธอมองไปที่โต๊ะอาหาร ล้วนเป็นอาหารที่เธอกินเหลือจะป้อนเขายังไง?
“จะเป็นอะไรไป ภรรยาตัวเอง” ภรรยาตัวเอง รับผิดชอบเอง แล้วก็เจ็บเอง
