“พี่สาว พี่เขย ขอโทษจริง ๆ ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะไม่ทำเรื่องพวกนี้อีกแล้ว หลังจากนี้จะไม่ล้อเล่นเรื่องแบบนี้อีก เสี่ยวอวี๋ ฉันจะหาคนพาเธอไปอยู่กับครอบครัวดี ๆ เอง!” ครั้งนี้เ เธอพูดออกมาอย่างจริงจัง ทั้งยังทำท่าโค้งก้มต่ำขอโทษเก้าสิบองศา “พี่สาว พี่ช่วยยกโทษให้ฉันได้ไหม?”
เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เพราะงั้นจึงทำได้แต่พูดขอโทษด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“เขาไม่ได้เมาแล้วทำอะไรเธอ….?”
หัวใจของเธอไม่ได้รังเกียจอะไร แต่ว่าก็พลั้งปากถามออกมา
เดิมทีนั้นเธอรังเกียจอย่างมาก!
อันหยาพั่นส่ายหน้าซ้ำไปมา “เปล่า ๆ พี่เขยไม่เคยโดนตัวฉันแม้แต่ปลายเล็บ พี่ต้องเชื่อใจพี่เขยนะ พี่เขยเป็นคนดี ประนีประนอม เรื่องของพี่เป็นความผิดของฉันเอง”
ร่างกายของจิ่งเป่ยเฉินนั้นเย็นลงมาก เขามองเธออย่างเย็นชา “ออกไป!”
“พี่เขย อย่าโกรธเลยนะ เชื่อว่าพี่สาวจะรักพี่มากขึ้น พี่เป็นผู้ชายที่บริสุทธิ์ ดูแลตัวเองดีอยู่แล้ว!” เธอยิ้มพลางหัวเราะ ก่อนจะรีบเดินออกไป “เสี่ยวอวี๋ พวกเรากลับกันเถอะ! !”
“แม่จ๋าอุ้ม!”
