“อุ้มอะไร เดินมา!”
บรรยากาศภายในห้องอาหารเงียบลง ด้านหน้าของอันโหรวเต็มไปด้วยอาหารเช้าที่เลิศหรูและผลตรวจที่จิ่งเป่ยเฉินถือเข้ามา
เธอเอื้อมมือไปหยิบผลตรวจนั้นขึ้นมาฉีกและทิ้งลงถังขยะราวกับว่าไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงดื่มนมต่อ
บิ๊กบอสมองท่าทางที่เงียบสงบของเธอก็พลันรู้สึกหดหู่ เกิดอะไรขึ้น?
ข้อสงสัยของเขาได้เคลียร์ไปหมดแล้ว หรือว่าโหรวโหรวไม่ตื่นเต้น?
สถานการณ์แบบนี้ควรจะเข้ามากอดมาหอมเขาถึงจะเป็นปกติ!
ไม่เป็นไร เขาเป็นคนเดินทางนี้เอง ถ้าโหรวโหรวไม่เริ่ม เขาเริ่มเอง
อันโหรวที่เพิ่งดื่มนมและยังไม่ทันกลืนลงคอ ปากนั้นก็ถูกปิดกั้นก่อนที่จะกลืนมันลงไป
น้ำนมสีขาวไหลออกมาผ่านริมฝีปากของทั้งคู่
ในหัวสมองของเธอนั้นตื้อไปหมด ไม่มีทางหลุดพ้นออกไปได้
“อืออือ………”
เธอยื่นมือมาผลักตัวเขา ก่อนจะสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่และจ้องเขาด้วยความโกรธ
“โหรวโหรว เธอดูนิ่งแบบนี้เพราะเชื่อฉันตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?” ถ้าหากว่าเชื่อใจเขาแบบนั้น ทำไมต้องหนีไปจากเขาด้วย?
