“อารมณ์ของคนตั้งครรภ์นั้นไม่ควรจะแปรปรวนมากเกินไป” เธอหยิบแก้วนมที่ยังเหลืออยู่อีกครึ่งแก้วมาดื่ม ยังไม่ทันอิ่มกลับต้องป้อนจิ่งเป่ยเฉินให้อิ่มก่อน
“ฉันเชื่อว่าเธอเชื่อฉัน” ไม่อย่างนั้นจะโยนผลตรวจทิ้งไปอย่างนั้นทำไม
“แต่ว่านายไม่เชื่อฉัน ไม่อย่างนั้นนายจะเอาเส้นผมมาจากไหน ใช่พี่เขยหรือเปล่า…….?” เธอวางแก้วเปล่าในมือลง ก่อนจะหยิบมีดและส้อมขึ้นมาหั่นขนมปัง
“โหรวโหรว ถ้าเธอชอบเล่นเกมบทบาทสมมติมาก ฉันจะเล่นเป็นเพื่อน แต่ว่าอย่าเปลี่ยนตัวละครจะได้ไหม?” ตอนที่เขาได้ยินคำว่าพี่เขย เขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
“ฉันกำลังคิดว่า…..” ทันใดนั้นเธอก็หันหน้าไปมองเขา ในมือถือมีดและส้อมขึ้นมาตรงหน้าเขา
“คิดอะไร?” ท่าทางแบบนั้นคือ……หมอ?
อันโหรวเลิกคิ้วขึ้นและพูดว่า “เมื่อกี้พวกนายกำลังเล่นบทบาทสมมติให้ฉันดู?”
ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินเคร่งขรึมและเย็นชาขึ้นมาทันที เขามองเธออย่างหมดหนทาง “ต้องทำยังไงเธอถึงจะเชื่อ?”
“ช่างเถอะ ฉันเชื่อนายแล้ว!” ทำให้จิ่งเป่ยเฉินหมดหนทางที่จะพูดแล้วเธอก็เชื่อ?
เธอที่เพิ่งกินขนมปังเข้าไปในปาก จู่ ๆ ก็หันหน้าไปมองเขาอีกครั้ง “นายไม่สนใจจริง ๆ เหรอ?”
