เสียงของไดร์เป่าผมหยุดลง จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงมาข้างใบหูของเธอและพูดขึ้นว่า “ที่รัก เนื้อตัวและจิตใจของฉันบริสุทธิ์ นอกจากเธอก็ไม่มีผู้หญิงคนอื่น”
อันโหรวตัวแข็งทื่อ ท่าทางของทั้งสองคนนั้นดูคลุมเครือเกินไป
ลมหายใจที่ร้อนผ่าวเข้ามาในหูของเธอ น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำดังเข้ามาในหูอีกครั้ง “เธอล่ะ?”
“ผู้หญิงสักคนก็ไม่มี”
คำตอบของเธอดีจนเป็นที่พึงพอใจของบิ๊กบอส
เขาเปิดไดร์เป่าผมให้เธอต่อ นานแล้วที่ไม่ได้เห็นภาพที่ดูสงบกลมกลืนแบบนี้
ดวงตาดำสนิทมองดูใบหน้าที่สวยงามผ่านกระจก อยากจะรู้คำตอบที่แท้จริงของเธอ
ว่าลูกในท้องนั้นคือลูกของใคร?
เมื่อเป่าผมเสร็จเธอก็หยิบหวีขึ้นมาหวีผมตัวเอง น้ำหนักมือของจิ่งเป่ยเฉินนั้นหนักเกินไป จึงไม่มีหนทางอื่น
บิ๊กบอสยังคงยืนอยู่ตรงด้านหลังของเธอและจ้องมองด้วยดวงตาสีเข้มอย่างผ่อนคลาย
ทันทีที่เธอหวีผมเสร็จก็ลุกขึ้นมามองเขา “พรุ่งนี้ฉันต้องออกไปข้างนอก!”
“ไปทำอะไร?”
“ตัดผม”
ผมสั้นสะดวกกว่า โดยเฉพาะหลังจากที่มีลูก ลูกมักจะชอบจับผม เมื่อก่อนหน่วนหน่วนดึงผมจนหนังหัวเธอแทบจะหลุด
