จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ผมสีดำที่ยาวสลวยของเธอก่อนจะลูบมันเบา ๆ น่าเสียดาย ผมยาวสักหน่อยจะดูอ่อนโยนกว่ามาก
แต่ว่าโหรวโหรวอยากตัดก็ไปตัดเถอะ!
“ฉันจะตัดให้เธอเอง”
“นาย……” อันโหรวรีบเอียงหัวออกจากมือของเขาทันที “ถ้างั้นนายเอากรรไกรมาให้ฉันก็พอ ฉันจะตัดเอง”
ฝ่ามือของเขาว่างเปล่าราวกับว่าหัวใจของเขานั้นก็ว่างเปล่าเช่นกัน เขามองเธอด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ “ออกไปข้างนอกไม่ปลอดภัย พรุ่งนี้จะโทรหาช่างตัดผมให้เข้ามาเอง”
“แล้วแต่นาย” เธอเอนตัวลงนอนบนเตียง ก่อนจะหลับตาและนอนหลับไปอย่างรวดเร็ว
ราวกับว่าเรื่องคืนนี้ที่เกิดขึ้นไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับตัวเธอเลยสักนิด
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอนอนอย่างสงบ ฟังเสียงลมหายใจของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะนอนกอดเธอและหลับไปเช่นกัน
แม้ว่าเธอจะไม่เชื่อเขาอย่างชัดเจน แต่หัวใจของเธอควรจะสงสัยและสั่นคลอน
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอุ่น ๆ อากาศแจ่มใส
ตอนที่อันโหรวลงมาชั้นล่าง อันหยาพั่นก็เข้ามาอยู่ภายในบ้านแล้ว เสี่ยวอวี๋และหน่วนหน่วนเองก็นั่งอยู่ด้านข้าง
ไม่เห็นแม้แต่เงาของจิ่งเป่ยเฉิน
“พี่คะ ตื่นแล้วเหรอ พี่เขยเขา……”
