“ไม่จำเป็นต้องบอกฉันว่าเขาอยู่ไหน! ฉันไม่อยากรู้!” เธอเดินยิ้มไปที่หน่วนหน่วน ก่อนจะหอมแก้มลูกสาวตัวน้อยและเดินไปที่โต๊ะอาหาร
เมื่ออันหยาพั่นเห็นก็พูดกับเสี่ยวอวี๋และเดินตามไป
อันโหรวอยากจะกินอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ แต่ทันทีที่เธอนั่งลง อันหยาพั่นก็เดินมานั่งลงตรงข้ามเธอ
มองใบหน้าของเธอก็ไม่มีอารมณ์อยากจะกินต่อ
แต่ว่าตัวเธอไม่กินก็ได้ แต่ห้ามหิวจนกระทบถึงลูกในท้อง
“พี่คะ ต้องขอโทษเรื่องของเสี่ยวอวี๋ด้วยจริง ๆ” เธอลุกขึ้นและเคลื่อนตัวเองมานั่งที่ด้านขวาของอันโหรว
อันโหรวเหลือบมองเธอและยกนมขึ้นดื่มราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงของเธอ
“หลังจากที่พี่หนีไป พี่เขยก็ไปตามหาพี่ที่เมือง S เขาคิดว่าพี่อยู่ที่นั่น สุดท้ายเขาดื่มจนเมา แล้วก็……” เธอหยุดพูด หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นก็เห็นกันอยู่ชัด ๆ ชายหญิงอยู่กันสองต่อสอง
“เขาเมาจนจำเรื่องอะไรที่เกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าหากพี่เขยยังไม่รู้เรื่องของเสี่ยวอวี๋ พี่ก็อย่าบอกเรื่องนี้กับเขาได้ไหม ฉันจะพาเสี่ยวอวี๋หนีไปแน่ ๆ จะไม่มาปรากฏตัวและจะไม่มารบกวนพวกพี่อีก” อันหยาพั่นขอร้องพลางอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร