“พาเธอหนีไป แต่ยังมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก?” น้ำเสียงที่เย็นชาของอันโหรวเอ่ยขึ้น น่าทึ่งมากกับการที่พูดแล้วทำเรื่องแบบนี้
“คือฉัน……..” เธอไม่ได้คิดเอง เป็นจิ่งเป่ยเฉินที่ส่งคนไปรับพวกเขามา
ความจริงแล้วเธอก็เกือบคาดเดาได้ว่าเรื่องอาจจะถูกเปิดโปง
เมื่อวานไม่มีทางที่ฉีเซิ่งเทียนจะต้องการเส้นผมของเสี่ยวอวี๋ จู่ ๆ ฉีเซิ่งเทียนจะมาคิดว่าเสี่ยวอวี๋เป็นลูกนอกสมรสได้ยังไง จะต้องเป็นจิ่งเป่ยเฉินเอาไปแน่ ๆ
แต่ว่าเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว เธอเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
“เธอกินข้าวเช้าแล้วหรือยัง?” อันโหรวเงยหน้าขึ้นมองเธอ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นจิ่งเป่ยเฉินที่ยืนถือของอยู่ในมือไกล ๆ
