วันนั้นที่เห็นเขาเซ็นชื่อในเอกสาร ในหัวสมองก็มีความขุ่นมัวอยู่ในใจ บวกกับเรื่องจี้หยกนั่นทำให้เธอปักใจเชื่อไปแล้วว่าอันหยาพั่นนั้นพูดความจริง
เมื่อมาคิดตอนนี้เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้เหมือนจิ่งเป่ยเฉินและอันหยาพั่น
แม้ว่าหน่วนหน่วนจะเป็นลูกครึ่ง แต่ว่าคิ้วของเธอเหมือนจิ่งเป่ยเฉิน
เขาที่เป็นคนยิ่งยโสแบบนั้นจะทำเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ไปทำไม โดยเฉพาะมาโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอย่างตั้งใจ
การที่ได้เส้นผมมาอย่างยุ่งยากและต้องมาแก้ไขข้อมูลอะไรนั่น ถ้าพูดมาตรง ๆ ไม่ง่ายกว่าเหรอ?
“โหรวโหรว” ทันใดนั้นเขาก็กอดเธอเอาไว้ ผลตรวจไม่สำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือหัวใจของเธอนั้นคิดยังไง
“ไม่ใช่ว่าฉันเชื่อใจนาย ถึงยังไงเรื่องข่าวฉาวของนายก็เยอะเกินไป” เธอยังคงหมกมุ่นอยู่กับการกระทำ หัวใจที่แน่นพัวพันไม่เชื่อใจเขา แต่ว่าก็ไม่ได้ชัดเจนเหมือนอย่างเมื่อก่อน
บิ๊กบอสพูดไม่ออก นั่นมันเป็นเรื่องอดีต ไม่มีผลอะไรเลย เขาผิดไปแล้วไม่ได้เหรอ?
ผู้หญิงพวกนั้นเขาจำไม่ได้เลยสักคน!
“ฉันมีขั้นตอนในการรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมอยู่ เธออยากจะดูไหม?”
