“ยินดีด้วยที่นายได้ติ่ง[1]มาอีกคน” เธอไม่อยากจะเห็นของแบบนั้น วันนี้เห็นอันหยาพั่นมองเสี่ยวอวี๋ด้วยใบหน้าที่ซีด หัวใจของเธอก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา
แถมยังพูดว่าไม่รู้จักและก็พูดว่ารับมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมอีก ก็เป็นบุตรบุญธรรมจริง ๆ
“ติ่ง?”
“เธอเป็นติ่งของฉันงั้นเหรอ?” เขาไม่ต้องการให้คนอื่นมาชอบ เพียงแค่เธอชอบคนเดียวก็พอ
“นายมันหลงตัวเองเกินไปแล้ว!” ตอนนี้เธอไม่ได้มีอารมณ์มาล้อเล่นนะ เพียงคิดว่าอยากจะกลับไปนอนพักผ่อน
“ที่รักชอบไหม?”
ภายในรถที่เคลื่อนไปอย่างราบรื่น อันโหรวเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏออกมาบนใบหน้า “พวกนายรู้จักกันหกเจ็ดปีแล้วเหรอ?”
ร่องรอยแห่งความสงสัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เข้มงวดของบิ๊กบอส “เธอหมายถึง?”
“ลูกพี่ลูกน้องฉันไง! นายอย่าบอกฉันนะว่านายจำไม่ได้? นายคิดว่าวันนั้นที่ด้านนอกสวนซิวพวกนายเพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรก?”
ถ้าหากว่าพวกเขาไม่ได้รู้จักกันมาก่อนหน้านี้ คิดว่าเธอจะโง่เชื่อคำพูดของอันหยาพั่นงั้นเหรอ?
บิ๊กบอสนึกไม่ออกเลยจริง ๆ เขาไม่เคยมีความประทับใจกับผู้หญิงคนไหนเลย
เมื่อเห็นว่าเขาเงียบก็คิดว่าเขานั้นยอมรับแล้ว
