“นึกไม่ออก นายคงซ่อนมันเอาไว้ลึกเลยสินะ” ตอนแรกที่อันหยาพั่นมาที่บ้าน เธอไม่ระแคะระคายระหว่างพวกเขาทั้งคู่เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ฉันจำไม่ได้ว่าฉันกับเธอรู้จักกัน”
“ช่างเถอะ จำไม่ได้ก็จำไม่ได้! ประธานจิ่ง เพราะนายหลับนอนไปเลยลืมงั้นเหรอ?”
“งั้นตอนนี้ฉันจะลืมนายให้หายไปไกลสุดขอบฟ้า” ผู้หญิงคนที่เขาเคยนอนด้วยก็มีแค่เธอ
รถแล่นออกไปโดยไม่มีใครพูดอะไร เธอเองก็ก้มหน้าเงียบ
……
ภายในโรงแรมนั่วเทียน หลังจากที่จิ่งเป่ยเฉินออกไป อันหยาพั่นก็รีบออกไปทันที ตามมาด้วยถังซือเถียนและถังซั่ว
ฉีเซิ่งเทียนเมามากจึงพิงไปที่ไหล่ของหลินจือเซี๋ยว น้ำหนักตัวของเขานั้นทิ้งไปที่ตัวเธอ
หลินจือเซี๋ยวแทบอยากจะหยิบขวดไวน์บนโต๊ะมาฟาดที่หัวของเขา ลูกสาวนอกสมรสงั้นเหรอ?
เหอะเหอะ!
“ฉีเซิ่งเทียน นายมีสติหน่อย?” เธอตะโกนใส่เขา
ภายในห้องโถงใหญ่มีเพียงพวกเขาสองคน
จะเรียกคนอื่นมาก็คงจะไม่ได้การ
“เซี๋ยวเซี๋ยว……” เขาเมาแล้ว แต่สติของเขายังรับรู้อยู่ คาดว่าอีกไม่นานก็จะไม่ได้สติแล้ว
อยู่ข้างเธอแบบนี้ เขาไม่อยากจะสร่างเมา
หลินจือเซี๋ยวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ฉีเซิ่งเทียนเกาะที่ตัวของเธอแน่น “ชั้นบน ชั้นบนมีห้องอยู่”
