ทันใดนั้นอันโหรวก็หลับตาลง อยากจะหายไป เธอไม่อยากเห็นเด็กต้องมาหนีหายไปจากเธอ
“ถ้ารู้อย่างนี้ครั้งก่อนจะเก็บเขาไว้ทำไม ยังจะทำให้ฉันต้องมาทุกข์ทรมานครั้งที่สอง” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง
เธอแค่ทุกข์ทรมานครั้งที่สอง เขากลับทุกข์ทรมานอยู่ทุกวัน!
เป็นทุกข์อยู่ตลอดเวลาจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ภรรยาของเขา ลูกในท้องของภรรยานั่นก็ไม่ใช่ลูกของตัวเอง
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมา
มือเล็ก ๆ จับเสื้อของเขา “ขอร้องอย่า…..”
“เธอเปิดตาดูก่อน”
เธอไม่อยากเปิดตาดูห้องผ่าตัดอันเยือกเย็น ภายในห้องผ่าตัดนั้นมีหมออยู่เต็มไปหมด
เธอไม่อยาก!
“โหรวโหรว……”
“จิ่งเป่ยเฉิน ฉันเกลียดนาย!” เธอลืมตาขึ้นมาจ้องมองไปที่ดวงตาสีดำเข้มของเขา
ใบหน้าที่โกรธยังคงสวยงาม สมกับที่เป็นโหรวโหรวของเขา
เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “ช่วยฉันดึงผมมาสักเส้น”
“อะไร?” อันโหรวมองไปรอบ ๆ ห้องที่พวกเขาอยู่ว่าคือที่ไหน ห้องทดลอง?
“เมื่อครู่ฉีเซิ่งเทียนเอาเส้นผมให้กับฉันอยู่ในกระเป๋ากางเกง” เขาเดินเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาพลางก้มหัวลง “ดึงมาสักเส้น”
