ตอนนั้นที่คุยประเด็นกันว่าเชื่อหรือไม่เชื่อนั้น ไม่ใช่ว่าพามาเจอพี่น้องแล้วหรือไง?
เธอหันหน้าออกไปมองด้านนอกและไม่มองเขาอีก
มือทั้งสองข้างยังคงลูบไปที่ท้องน้อย ลูกของเธอ……
จิ่งเป่ยเฉินเห็นท่าทีของเธอที่นิ่งแบบนั้น ภายในใจก็เกิดไฟโกรธขึ้นมา เธอดูไม่สนใจไยดีอะไรเลย!
เงาสะท้อนของเขาบนกระจกหน้าต่างรถ อันโหรวนั้นเห็นอย่างชัดเจน คิ้วที่ขมวดขึ้น ใบหน้าที่เคร่งขรึมปรากฏให้เห็นได้หลายครั้ง
เธอเลิกคิ้วขึ้นอย่างช้า ๆ ลมหายใจของเขายังคงอยู่รอบตัวเธอ ออกไปก็ไม่ได้ หนีก็ไม่พ้น
แสงไฟสว่างในโรงพยาบาล อันโหรวมองดูรถที่จอดนิ่ง ประตูถูกเปิดออก แต่ว่าเธอกลับไม่คิดอยากจะลงจากรถ ก่อนที่จะถูกเขาอุ้มลงมาจากรถ
ครั้งก่อนที่มาทำแท้งนั้นก็อุ้มเธอเอาไว้แบบนี้ เธอมองไปทางโรงพยาบาล มองดูทุกย่างก้าวที่เดินเข้าไป หัวใจของเธอรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาทันที
แค่บอกว่าเธอไม่เชื่อ เขาเองก็ไม่เหมือนเดิม
จิ่งเป่ยเฉินคิดว่าเธอจะพูดอะไร แต่ว่าเธอนั้นไม่ได้พูดอะไรออกมาจริง ๆ เงียบแบบนั้นทำให้หัวใจของเขานั้นดำดิ่งลง
เด็กในท้องของเธอไม่ใช่ลูกของเขาจริง ๆ งั้นเหรอ?
เขาเกือบจะคิดว่าเป็นลูกของเขาแล้วเสียอีก!
