นี่เป็นครั้งแรกที่หมิ่นลี่แนบชิดกับผู้หญิงที่สวยแบบนี้ แถมยังถูกกอดเอาไว้ด้วย แต่เขาไม่ใช่พวกผู้ชายที่ชอบชุบมือเปิบด้วยสิ
“คนสวย ฉันคิดว่าเธอตัวร้อนเกินไปหน่อยนะ มีไข้หรือเปล่าเนี่ย?” เสียงของหมิ่นลี่ดังขึ้นเรื่อย ๆ มันดังเสียจนทำให้ไหล่ของเหอเฉ่าถึงกับหด ดลงเล็กน้อย
การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอทำให้หมิ่นลี่ถึงกับต้องขมวดคิ้ว แค่เสียงตัวเองก็ทำให้ผู้หญิงสวย ๆ หวาดกลัวแล้วอย่างนั้นเหรอ?
แล้วเขาจะทำยังไงดี?
“เจ้าโง่ เธอไม่ได้มีไข้ เธอถูกวางยา” อันโหรวเดินไปตรงหน้าพวกเขา พลางมองดูใบหน้าเล็ก ๆ แดง ๆ ของเหอเฉ่า นัยน์ตาของเธอนั้นดูลุ่มหลงหมิ่นล ลี่แบบแปลก ๆ อันโหรวจึงพูดขึ้นว่า “มียาแก้พิษไหม นายจะยืนอึ้งอีกนานแค่ไหนกัน?”
“พี่สะใภ้ อย่าพูดแบบนั้นกับผมสิ เดี๋ยวผมจะพาเธอไปที่โรงพยาบาลละกัน!” หมิ่นลี่รู้สึกเหมือนเขากลายเป็นคนผิด
เขาแค่คิดอยากจะออกมาดูพี่เฉินกับพี่สะใภ้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ แต่จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาชนจนเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นต่างหาก
